| STRONA | LOGOWANIE | FORUM | LINKI | DOWNLOAD | KONTAKT |

SZKOŁA
Aktualności
Kadra
Pedagog
Patron
Historia szkoły
Dokumenty szkolne
Osiągnięcia uczniów
Sukcesy
Przedsiewzięcia
Klub wolontariusza
Uczniowie
Galeria szkolna
Gazetka szkolna
Podstawa program.
Zajęcia pozalekcyjne
Koncepcja pracy GP2
Zadaj pytanie

Współpraca zagr.
Erasmus+
Studyjna
Wymiana młodzieży

Egz. gimnazjalny
Ogólne informacje
TERMINY
Wyniki egz.gim.
Egzaminy-prezentacja

Oferta edukacyjna
OFERTA
Profile klas
REKRUTACJA

Inf dla rodziców
Zebrania z rodzicami
Wychowawcy
N-l uczący w klasach:
pierwszych
drugich
trzecich
Procedura zwalniania z W-Fu
WARUNKI UBEZPIECZENIA
OBIADY

FACEBOOK
Polub GP2 na FB


1% dla szkoły

Bezpieczne wakacje

NASZ PATRON

Henryk Sienkiewicz urodził się 5 maja 1846 roku w Woli Okrzejskiej (wieś na Podlasiu). Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej (herbu Oszyk), która po utracie majątku na stałe zamieszkała w Warszawie. Jego ojciec miał na imię Stanisław, matka Stefania (z domu Cieciszowska). Sienkiewicz uczył się w warszawskim gimnazjum, a następnie studiował prawo, medycynę oraz polonistykę (w Szkole Głównej i na Uniwersytecie Warszawskim, znajdującym się wówczas pod jurysdykcją rosyjską). Po opuszczeniu studiów pracował jako dziennikarz, reporter i felietonista w prasie warszawskiej. Współpracował między innymi z takimi gazetami, jak: „Tygodnik Ilustrowany”, „Przegląd Tygodniowy”, „Niwa”, „Słowo”, „Gazeta Polska”. W 1876 roku wyjechał jako korespondent na dwa lata do Ameryki Północnej. Później Sienkiewicz również wiele podróżował – zwiedził Europę Zachodnią (Francja, Włochy, Hiszpania), ale i też na przykład Afrykę i Europę Południową (Rumunia, Bułgaria, Grecja) i Azję (Turcja). Po powrocie z Ameryki pisarz ożenił się z wielkiej miłości z Marią Szetkiewiczówną. Małżeństwo było szczęśliwe i urodziło się z niego dwoje dzieci (Henryk i Jadwiga). Maria była jednak chora na gruźlicę i zmarła w 1885 roku. Pisarz ożenił się jeszcze w 1893 roku z Marią Romanowską-Wołodkowiczówną. Stanowili oni jednak nieudane małżeństwo i zakończyło się ono po dwóch latach rozwodem. Po raz kolejny ożenił się dopiero w 1904 roku. Tym razem jego wybranką była daleka krewna, Maria Babska. W 1900 roku z okazji trzydziestolecia pracy twórczej Sienkiewicz otrzymał w darze od narodu majątek ziemski w Oblęgorku (koło Kielc). Przebywał w nim okazyjnie, wciąż podróżując i utrzymując na stałe mieszkanie w Warszawie. Po wybuchu pierwszej wojny światowej Sienkiewicz wyjechał do Szwajcarii. Wraz z wybitnym kompozytorem i politykiem, Ignacym Paderewskim założył tam Szwajcarski Komitet Generalny Pomocy Ofiarom w Polsce. Zgodnie z ówcześnie panującym zwyczajem Sienkiewicz swoją twórczość publikowaną w prasie podpisywał pseudonimem (Litwos). Debiutował na ramach „Przeglądu Tygodniowego” recenzją teatralną w 1869 roku. Natomiast debiutem literackim była powieść Na marne drukowana trzy lata później. Jego twórczość wpisywała się początkowo w nurt epoki pozytywizmu. Gloryfikował w niej idee pracy organicznej czy pracy u podstaw. Z czasem jednak oddalił się od problematyki pozytywistycznej, czego najlepszym dowodem są liczne powieści historyczne (pisane wedle maksymy „ku pokrzepieniu serc”), a także powieści współczesne. Sienkiewicz zrobił niesłychaną karierę na swojej twórczości. Poza tym był między innymi od 1887 roku był honorowym prezesem Międzynarodowego Towarzystwa Literackiego, a Uniwersytet Jagielloński przyznał mu tytuł doktora honoris causa. W 1905 roku dostał Literacką Nagrodę Nobla za całokształt pracy twórczej (nie wiadomo dlaczego w potocznej opinii przyjęło się błędne przekonanie, że nagroda została przyznana za powieść Quo vadis). Jego utwory tłumaczone były na wiele języków (nie tylko europejskich; na przykład Quo vadis doczekało się tłumaczeń na ponad czterdzieści języków, w tym na przykład na japoński). Ponadto wiele utworów Sienkiewicza zekranizowano (jako pierwsze Szkice węglem w 1912 roku; jako ostatnie do tej pory Quo Vadis w 2001 roku).
 

Najważniejsze powieści Sienkiewicza to:

Trylogia (czyli: Ogniem i mieczem, Potop, Pan Wołodyjowski) – to cykl powieści historycznych, dzięki którym Sienkiewicz stał się sławny i zdobył rzesze wiernych czytelników. Utwory były pisane „ku pokrzepieniu serc” rodaków, będących pod zaborami. Przedstawiają Polskę w czasach, kiedy była niepodległa, a jej obywatele za nią walczyli. Dotyczy czasów XVII wieku.

Quo vadis – najdoskonalsza powieść historyczna Sienkiewicza. Metaforycznie odnosi się do Polski i Polaków. Jej akcja dzieje się w starożytnym Rzymie, za czasów panowania cesarza Nerona. Opowiada o prześladowaniu chrześcijan i zepsuciu rzymskich warstw arystokratycznych. Głównymi bohaterami są zakochani w sobie, patrycjusz rzymski Marek Winicjusz i księżniczka Ligia, którzy, aby móc być ze sobą, zmagają się z przeciwnościami losu.

Krzyżacy – powieść historyczna, której akcja toczy się w średniowieczu. Przedstawia czasy świetności oręża polskiego. Opowiada o przygodach rycerza, Zbyszka z Bogdańca. Mają one miejsce na tle istotnych dla polski zdarzeń historycznych. Opisane zostało panowanie w Rzeczpospolitej Jagiellonów i bitwa pod Grunwaldem.

W pustyni i w puszczy – powieść dla młodzieży. Powstała po pobycie Sienkiewicza w Afryce. Opowiada o przygodach dwojga młodych ludzi, Stasia i Nel, którzy przebywali wraz z rodzicami na Czarnym Lądzie. Wpierw bohaterowie zostali porwani dla okupu, a następnie uciekli swoim prześladowcom i podróżowali, przeżywając barwne przygody.

Znane nowele to między innymi:

  • Szkice węglem;

  • Janko Muzykant;

  • Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela;

  • Latarnik;

  • Bartek Zwycięzca;

  • Sachem;

  • Organista z Ponikuły.

Nowele Sienkiewicza wpisują się w szereg utworów realizujących literacki program pozytywistyczny. Przepełnione są ideami pracy organicznej i pracy u podstaw. Krytykują postawy ziemiaństwa wykorzystującego chłopstwo. Poruszają problemy biednych dzieci. Ponadto zawierają treści patriotyczne.

Inne istotne utwory:

  • Bez tytułu, Chwila obecna (cykle felietonów);

  • Listy z podróży do Ameryki;

  • Listy z Afryki.

Sienkiewicz zmarł 15 listopada 1916 roku w Vavey w Szwajcarii. Pochowany został w kościele katolickim w tej miejscowości. Natomiast w 1924 roku jego zwłoki sprowadzono do Polski i 27 października, podczas uroczystego pogrzebu, złożono w podziemiach Katedry świętego Jana w Warszawie.
 



Dziennik lekcyjny

PROGRAM UE

Certyfikaty









NASZE PROJEKTY




POCZTA
2008 Krzysztof Jaskulski. Wszelkie prawa zastrzeżone. powered by jPORTAL 2 & UserPatch